Κ. Καστοριάδης – Η άνοδος της ασημαντότητας και η αποσύνθεση των κοινωνιών μας

Το βιβλίο του Κ. Καστοριάδη , ΄΄Η άνοδος της ασημαντότητας΄΄  είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα ποτέ. Σχετικά απλό και κατανοητό, προσφέρει μια διεισδυτική κριτική θεώρηση των  κοινωνικών , πολιτικών και οικονομικών συνθηκών που αποτέλεσαν την ΄΄μαγιά΄΄ για την σημερινή ΄΄πραγματικότητα΄΄. Μια πραγματικότητα που έφερε πλέον  ξεκάθαρα στο προσκήνιο , αυτό που ο Καστοριάδης περιέγραψε τότε (1982) ως ΄΄ διαδικασία αποσύνθεσης των δυτικών κοινωνιών, και μάλιστα όλων τους των τάξεων. Παρά τα όσα λέγονται εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα, – παρακμή της Δύσης , πολιτισμική κρίση , κοινωνική κρίση – η αποσύνθεση αυτή δεν έχει ακόμα κατανοηθεί , ούτε αναλυθεί.΄΄(σ.14)

Τα ΄΄αποτελέσματα΄΄ αυτής της διαδικασίας αποσύνθεσης  είναι πλέον ΄΄μπροστά΄΄ μας. Είναι χρέος κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου να προσπαθήσει να αντισταθεί στην επερχόμενη καταιγίδα. Να συνθέσει Λόγο και άρα αντίλογο σε ολα αυτά που μας απειλούν και μας πνίγουν.  Λόγο θεωρίας αλλά και πράξης. Στα πλαίσια αυτά θεωρώ πως το βιβλίο του Καστοριάδη παρόλα τα ΄΄χρόνια΄΄ που ΄΄κουβαλάει΄΄ παραμένει επίκαιρο , και ας μου επιτραπεί να πω, δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι.

Φωτογραφία : David Ames Curtis – wikipedia

Όπως γράφουν στο blog τους οι πολεμιστές της Λάϊον:

΄΄Πώς θα ήταν οι κοινωνίες αν βασίζονταν περισσότερο στις αρχές της διανόησης? Αμφισβητώντας και όχι συμπλέοντας.

Κριτικάροντας και όχι συμφωνώντας.

Πώς θα ήταν τα Μέσα Ενημέρωσης αν δεν εγκλωβίζονταν στον ξύλινο πολιτικό λόγο, και δεν προωθούσαν τις ασημαντότητες παρουσιάζοντας τις σαν κάτι συνταρακτικό?

Πώς θα ήταν τα σχολεία αν δίδασκαν την σκέψη , τον έρωτα για την γνώση και όχι παπαγαλία και τον κατακερματισμό της γνώσης?
Αν δεν αξιολογούσαν το «κατά γράμμα» αλλά το «κατά κρίση»?
Πώς θα είμασταν όλοι αν είμασταν… ελεύθεροι?΄΄

Αντί αυτών όμως βλέπουμε :

΄΄Το νεαρό άτομο προέρχεται από μια παραπέουσα οικογένεια, συχνάζει -ή και όχι- σ’ένα σχολείο που το βλέπει σαν αγγαρεία, βρίσκεται τέλος μπροστά σε μια κοινωνία, στην οποία όλες οι <<αξίες>> και οι <<νόρμες>> έχουν λίγο πολύ αντικατασταθεί από το <<βιοτικό επίπεδο>> , την <<οικονομική επιφάνεια>>,   τις ανέσεις και την κατανάλωση. Ούτε θρησκεία, ούτε <<πολιτικές>> ιδέες, ούτε κοινωνική αλληλεγγύη με κάποια τοπική ή εργασιακή κοινότητα, με κάποιους <<ταξικούς συντρόφους>>. Αν δεν περιθωριοποιηθεί (ναρκωτικά , εγκληματικότητα, <<χαρακτηρολογική>> αστάθεια) του μένει η βασιλική οδός της ιδιώτευσης, που μπορεί αν θέλει να την εμπλουτίσει με μια ή περισσότερες προσωπικές μανίες. Ζούμε στην κοινωνία των  λόμπι και των χόμπι.

Το κλασσικό εκπαιδευτικό σύστημα  τρεφόταν , <<εκ των άνω>>,  με τη ζωντανή κουλτούρα της εποχής του. Το ίδιο ισχύει για το σημερινό – προς μεγάλη του δυστυχία. Η σημερινή κουλτούρα γίνεται  ολοένα και περισσότερο ένα μείγμα <<μοντερνιστικής απάτης>>  και μουσειακότητας...΄΄ (σ.24)

Αν θέλετε να ρίξετε μια ματιά,  υπάρχει ολόκληρο το βιβλίο  στο scribd

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: