Κίνα και παγκοσμιοποίηση ή 1989 η χρονιά του πεπρωμένου.

Στις προσπάθειες ανάλυσης της σημερινής κρίσης έγιναν και γίνονται πολλές  αναφορές στο ρόλο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, στην κερδοσκοπία, στις τραπεζικές πρακτικές κ.τ.λ.  Όλα αυτά μέσα σε μια διεθνοποιημένη – παγκοσμιοποιημένη και λίγο πολύ αλληλοεξαρτώμενη οικονομία  όπου κανένας δεν μπορεί να λέει ή και να πιστεύει πως είναι ασφαλής και απρόσβλητος.

Πόσο όμως το σημερινό μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, μέσα στο οποίο εξελίσσεται η οικονομική κρίση καθώς και οι υπερεθνικές προσπάθειες αντιμετώπισής(;) της ,  συμβαδίζει με αυτό που χαρακτήριζε  ως ΄΄Νέα Τάξη πραγμάτων΄΄, ο Μπους ο πρεσβύτερος ,στην γνωστή ομιλία του πριν από κάμποσα χρόνια;

Η χρονιά που έκρινε την σημερινή μορφή του κόσμου μας αν μπορώ να πω κάτι τέτοιο ήταν το 1989. Μια χρονιά που σημαδεύτηκε από  την πτώση του τείχους και την σταδιακή αλλά καταλυτική αλλαγή των συνιστωσών του φαινομένου που ονομάζουμε πλέον ως παγκοσμιοποίηση. Η στρατηγική της ΄΄ενσωμάτωσης΄΄ (λιγότερο ή περισσότερο βίαιης) στο καπιταλιστικό (παγκοσμιοποιημένο μοντέλο) υπο την ΄΄υψηλή εποπτεία΄΄ των ΗΠΑ  των περιοχών της ανατολικής Ευρώπης φαινόταν να πραγματοποιείται με επιτυχία. Η κατάρρευση  της ΕΣΣΔ μαζί με την σταδιακή ΄΄σαλαμοποίηση΄΄ του γεωγραφικού  αλλά και γεωπολιτικού χώρου ισχύος – επιρροής της (που επεκτεινόταν πολύ πέρα από  την Α. Ευρώπη) θα είχε ως εμβληματική εικόνα τα γεγονότα της ΄΄πτώσης του τείχους΄΄. Αλλά…

Ενώ όσα ακολούθησαν (πόλεμοι με Ιράκ , Αφγανιστάν, 11/9 και πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, βίαιη επιβολή των πολυεθνικών μέσω του ΄΄ελέυθερου εμπορίου΄΄ σε κάθε γωνιά του πλανήτη κτλ) θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως θρίαμβος του καπιταλισμού και της μονοκρατορίας των ΗΠΑ ένα συμβάν (ή μη συμβάν  ανάλογα με την οπτική γωνία) άλλαξε καταλυτικά  ολόκληρη την (προσχεδιασμένη ως ένα σημείο) πορεία του καπιταλιστικού (και μη) κόσμου.

Το καλοκαίρι του 1989 είναι που η ΄΄επιτυχημένη συνταγή΄΄ της ΕΣΣΔ έγινε απόπειρα να εφαρμοστεί και στην Κίνα. Στην πλατεία Τιενανμεν όμως δεν ενταφιάστηκαν μόνο οι (όποιες) προσδοκίες του κινέζικου λαού για ένα καλύτερο μέλλον αλλά και η συγκεκριμένη μορφή υλοποίησης του παγκοσμιοποιημένου οράματος και της συνακόλουθης νέας τάξης πραγμάτων.

Πλατεία Τιενανμεν, Κίνα , καλοκαίρι 1989

Η κρίση που βιώνουμε τοπικά αλλά και  παγκόσμια και η σύνθεση του υφιστάμενου παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων (στρατιωτικών – οικονομικών κτλ) άρχισε να γράφεται το καλοκαίρι του 1989 στην πλατεία της ΄΄ουράνιας γαλήνης΄΄ όπου η απόπειρα της Κινέζικης ΄΄Περεστρόικα΄΄ και η αναμενόμενη ΄΄σαλαμοποίση΄΄ του γεωπολιτικού χώρου ισχύος της Κίνας στα  πρότυπα της ΕΣΣΔ μετά απο πιθανή επιτυχία της έσβησαν απότομα και οριστικά (;).

Η ανάδειξη των ηγετών της Λ.Αμερικής , το come back της Ρωσίας, η κρίση της Γεωργίας, η αποτυχημένη εξέγερση των Ουιγούρων,η εξέλιξη του Θιβετιανού ζητήματος,  η ΄΄αντοχή΄΄ του Ιράν και της Β. Κορέας, η αδυναμία ΄΄συμμόρφωσης΄΄ της Κίνας (συναλλαγματική ισοτιμία κτλ) και η  ένταξη της στο καπιταλιστικό σύστημα με τους δικούς της όρους ισχύος, η προσπάθεια ανάδειξης περιφερειακών δυνάμεων (πχ Τουρκία, Βραζιλία), η ενσωμάτωση μέρους της Αφρικής στο Κινέζικο χώρο ισχύος , η σχετικά ΄΄εύκολη΄΄ είσοδο της Κίνας στην Ευρωπαϊκή αγορά (π.χ. λιμάνια Πειραιά , Νάπολης), είναι μερικά από τα γεγονότα που θα είχαν εντελώς διαφορετική εξέλιξη εάν εκείνο το καλοκαίρι είχε καταρρεύσει το συγκεντρωτικό-αυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης του Κινεζικού γίγαντα.

Η φωτογραφία σύμβολο της εξέγερσης

Πηγή των δυο φώτο: Η αγγλική σελίδα για τα γεγονότα της πλατείας  Tienanmen απο την wikipedia

Υπο αυτό το πρίσμα θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι η ΄΄κρίση΄΄ είναι πρώτιστα κρίση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου (και των περιοχών που αυτό έχει υπό την άμεση επιρροή – εξάρτηση).

Και ως επίλογο θα αποπειραθώ να κάνω μια πρόβλεψη-ερώτημα.

Μπορούν η Ινδία κυρίως  και η Ιαπωνία δευτερευόντως να αποτελέσουν το ΄΄μακρύ χέρι΄΄ των ΗΠΑ στην περιοχή για πιθανή στρατιωτική- γεωπολιτική προσπάθεια ανάσχεσης ισχύος της Κίνας ή το παιχνίδι ΄΄χάθηκε΄΄ οριστικά για την πάλαι ποτέ μοναδική υπερδύναμη; Σε κάθε περίπτωση η Κίνα έχει αλλάξει ριζικά τους στόχους , την μορφή , και τους συσχετισμούς ισχύος της ΄΄δυτικότροπης΄΄ παγκοσμιοποίησης και της Νέας τάξης πραγμάτων με οτι και αν αυτό συνεπάγεται.

ΥΓ: Τέλη 1999 η διοίκηση του Μακάο μεταβιβάστηκε από την Πορτογαλία στην Κίνα. Το 1997 η διοίκηση του Χονγκ Κονγκ από την Βρετανία περνάει και αυτό στα χέρια της Κίνας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: