Πόσο ακόμα θα μένουμε απαθείς και φοβισμένοι ;

Το περιοδικό Επίκαιρα σαν (εβδομαδιαίο) έντυπο αλλά και η ηλεκτρονική του πύλη

για όσους δεν μπορούν να διαθέσουν χρήματα να το αγοράσουν αποτελεί κατά τη γνώμη μου μια πηγή ποιοτικής εναλλακτικής ενημέρωσης  σε σχέση με τα καθεστωτικά ΜΜΕ και την χειραγώγηση –  αλλοίωση – αποσιώπηση ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ειδήσεων που αναίσχυντα πλέον κάνουν ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.

Απο εκεί είναι και το παρακάτω απόσπασμα ενος ακόμα αξιολογότατου άρθρου  της Ζέζας ΖΗΚΟΥ με τίτλο

´´ Η Ελλάδα φοβάται…´´

Το παραθέτω σημειώνοντας πως οι απόψεις αυτές δεν είναι μιας ´´αριστερής, αντικαθεστωτικής , περιθωριακής´´ κτλ  αλλά μιας ´´συστημικής´´ δημοσιογράφου.

Ζέζα ΖΗΚΟΥ

 



´´

Η επερχόμενη οικονομική καταστροφή και το κοινωνικό χάος έχουν παραλύσει τη βούληση για αντίσταση και αντίδραση στα χειρότερα που μας περιμένουν. Στη φοβική κοινωνία, το Μνημόνιο παράγει χαρακτηριστικά υποτέλειας στην ξενοκρατία.

Η απόσταση από τον γκρεμό είναι ελάχιστη. Η κρισιμότητα της κατάστασης αποτυπώνεται εύγλωττα στις ΗΠΑ: Η κρίση τούς έχει στοιχίσει περισσότερο από ό,τι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι πόλεμοι του Βιετνάμ και του Ιράκ, επιφυλάσσοντας δεινή ήττα στον Ομπάμα. Σε αυτό το περιβάλλον, η ελληνική οικονομία βρίσκεται πιο αδύναμη από ποτέ. Έχουν γίνει εγκληματικά λάθη και, με αποτέλεσμα καταχρεωμένη την ελληνική κοινωνία και την κρατικοδίαιτη οικονομία, όλα να κρέμονται από μια «ξένη» κλωστή. Το κράτος των Αθηνών δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα και μας έχει παραδώσει ανοχύρωτους στην κρίση.

Η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει ένα εκρηκτικό μείγμα δυσοίωνων παραγόντων, που οδηγεί το ΑΕΠ σε βαθύτερη ύφεση, την πραγματική οικονομία σε αποπληθωρισμό και απελπιστική ανεργία, ενώ έχουν χρεοκοπήσει ουσιαστικά τα ασφαλιστικά ταμεία, τα δημόσια νοσοκομεία και οι μεταφορές. Το οικονομικό είναι πρωτίστως πολιτικό πρόβλημα. Η υπέρβαση του κλεπτοκρατικού και σπάταλου μοντέλου ήταν ένα είδος εκκαθάρισης της «κόπρου του Αυγείου».

Πρώτον, η μάστιγα της διαπλοκής/διαφθοράς, που εμποδίζει την ανάπτυξη. Δεύτερον, η εκτεταμένη σπατάλη, που προκύπτει από την επιβίωση πλήθους αντιπαραγωγικών καταστάσεων, από λάθος αποφάσεις και κακό προγραμματισμό στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Το κλεπτοκρατικό και σπάταλο μοντέλο, που κυριάρχησε για πάρα πολλά χρόνια, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία ιδιότυπη φούσκα. Με μαθηματική ακρίβεια κάποια στιγμή θα έσκαγε. Για να αντιμετωπιστεί προϋπέθετε ισχυρή πολιτική βούληση και επεξεργασμένο πολιτικό σχέδιο δράσης. Κι επειδή δεν υπήρχε, μας παρέδωσαν στο Μνημόνιο, και αυτοί βολεύτηκαν στα προνόμιά τους.

Όταν όμως μια χώρα οδηγείται σε κρίση χρέους και μπαίνει σε καθεστώς αναγκαστικής οικονομικής διαχείρισης, είναι προφανές ότι αυτό δεν προκύπτει απλώς από τους ατυχείς χειρισμούς κάποιων ανίκανων ανθρώπων, ούτε επειδή αποδείχθηκε η κυβέρνηση παραδειγματικά δόλια ότι θα το αντιμετωπίσει με τις δικές της δυνάμεις. Κι ενώ γνωρίζουμε το τεράστιο κοινωνικό κόστος του Μνημονίου, τώρα διαπιστώνουμε το χειρότερο: πως το κόστος αυτό δεν θα αποδώσει.

Οι επιχειρήσεις «αλληλεγγύης» που σκόπιμα επιδίδονται οι «ισχυροί» για μας αποκαλύπτουν πολλά πράγματα που πάντοτε υποψιαζόμασταν: πως το τιμόνι αυτής της χώρας έχει περιέλθει στην υποτέλεια των αγορών και των spreads.´´

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: